รอยยิ้มที่หายไป

กาลครั้งหนึ่ง นานมาแล้ว ในดินแดนแห่งเทพนิยาย ที่เริ่มมาก็เหมือนทุกๆเรื่อง ว่าเมื่อก่อนก็เคยมีความสุขดีมีพระราชา มีเจ้าหญิงที่ร่าเริง ทุกคนรักเจ้าหญิง เจ้าหญิงรักทุกคน

  

แต่อยู่มาวันหนึ่ง ด้วยสาเหตุอะไรก็ไม่ทราบได้ รอยยิ้มของเจ้าหญิงก็หายไปทำหล่น ถูกขโมย หรืออย่างไรกันนะ

  

พระราชาประกาศ ให้ทุกคนช่วยออกตามหา มีรางวัลจริงๆถึงไม่มีรางวัล ทุกคนก็ช่วยกันตามหาอยู่แล้วล่ะ

  

อาณาจักรที่ไม่มีรอยยิ้มของเจ้าหญิง อะไรๆก็ดูแย่ดอกไม้แห้งเหี่ยว อาหารจืดชืด

 

 

ทหารหยดน้ำผู้กล้า กลั่นตัวเองเป็นไอ รวมหมู่เป็นก้อนเมฆกระจายเต็มฟ้า คอยสอดส่องหารอยยิ้มจากบนนภาอันกว้างไกลแต่ก็ไม่พบรอยยิ้มอยู่ที่มุมใดๆ

 

 

ทหารกองหินกระจายกำลังเป็นเม็ดทราย ละลายทั่วผืนน้ำอันกว้างใหญ่ เสาะหาทุกก้นบึ้งหนองบึงใดๆในอาณาจักรจนเม็ดทรายกระจายจนไม่อาจนับถ้วน ก็ยังไม่พบรอยยิ้ม

  

สายรุ้งกลั่นหยดสีของตน ให้อณูสีเกาะบนดอกไม้ใบหญ้าในป่าและทุ่งกว้าง เพื่อที่พืชพันธุ์เหล่านั้น ขยายไปที่ใด อณูสีก็จะติดตามไป เผื่อจะพบรอยยิ้มแต่แม้จะพยายามแค่ไหน รอยยิ้มของเจ้าหญิงก็ยังไม่อาจถูกพบเจอ

 

 ทุกคนยังพยายามต่อไป

 

 

นิทานเรื่องนี้ยังไม่จบ เพราะยังหารอยยิ้มไม่เจอ..

Just another ordinary day

Just another ordinary day
I’m busy as always
Now I’m taking a break and relax
I miss you guys all max

When I look through the window
I see not only darkness and shadow
The moon is bright and shine
Looks like it always smile

If the moon smile to me
I hope you all also see
I’m listening to old music
I thinking of you when I hear lyrics

Songs that we sang together
Songs that we sent to each other
Songs that I hope you to hear
Songs that my heart can sing very clear

Old time passed, but still remain
Like a rainbow after the rain
Music begin and finish
but our friendship not only this!

Can you remember which songs you send me?
Can you remember what is me favorite tea?
Places we have been,where photos have taken?
Inside my heart you still be my best friends… :)

miss you…

Ginnie

Want some rum raisin icecream… :)

ไอศกรีมรัมเรซินสำหรับฉัน มันก็เหมือนคืนวันเก่าๆ

วันที่ไอศกรีมโคนในโรงเรียนโคนละสิบบาท

ก็กินวนๆไปทุกรส แต่ไปๆมาๆ ก็ไำม่พ้น

รัมเรซิน.. รัมเรซิน.. รัมเรซิน..

กินอยู่ได้ จำไม่ได้แล้วว่าทำไมเหมือนกัน

กลิ่นรัมสังเคราะห์เทียมๆ แต่ก็หอมนะ เท่าีที่จำได้

ลูกเกดเปรี้ยวๆหวานๆ..

เผลอแผล็บเดียว คืนวันเหล่านั้นก็จางไป

ไอศกรีมสกูปเล็กๆ ห่างไกลจากตัวฉัน

กลายเป็นไอศกรีมถ้วยใหญ่ ตกแต่งเลิศหรู

ไอศกรีมที่น่าถ่ายรูปก่อนกิน ต่างจากโคนน้อยๆเสียเหลือเกิน

แต่งหน้าสารพัด จนหาเนื้อไอศกรีมแทบไม่เจอ

รัมเรซินใส่โคนได้แต่แอบอยู่ในมุมเล็กๆ ไม่เคยถูกสั่งมาอีกเลย

เหตุผลคืออะไร ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน..

บางที…ฉันอาจจะแค่ “ลืม”

และในคืนหนึ่ง ฟังเพลงเก่าๆ ก็นึกถึงช่วงชีวิตเดิมๆ

นึกถึงไอศกรีมรัมเรซิน

คืนวันอันหอมหวาน

โลกสีซีเปีย ไอศกรีมก็สีซีเปีย

..วันที่ฉันกลายเป็นเด็กอีกครั้ง..

..มันไม่กลับมาแล้วล่ะ เหมือนไอศกรีมที่ละลายไปแล้ว

แต่นานๆ ย้อนกลับไปสั่งรัมเรซินใส่โคนบ้าง ก็น่าจะดี : )

ฉันจะได้ไม่ “ลืม” อีก
ปล. โคนละ 12-15 บาทละอ่ะ

วันหนึ่งที่มี3ฤดู

สายฝนที่โปรยปรายอยู่ในฤดูหนาว

กำลังรำพึงกับตน

ที่นี่ใช่ที่ของเราฤๅไม่

ไอร้อนที่แผดเผาในฤดูหนาว

โหยหาวันเวลาที่เหมาะสม

ลมเย็น หลงทาง

จะกลับสู่ฤดูหนาวได้เช่นไร

หัวใจ

จะรับได้ไหมกับโลกที่เปลี่ยนแปลง..

ฝันหวานๆที่จางหาย..

ฝันหวานๆเหมือนสายไหม..เธอจะลอยหายไปไหน..
เมฆสีขุ่น ที่จะกลายเป็นสายฝน เธอมาจากไหนมากมาย..
ทำไมสายฝนต้องหนาวเหน็บ ทำไมความทุกข์ทำให้หัวใจเจ็บ
คำถาม..ในใจ..

ทำไมเมฆฝนต้องสีขุ่น.. ทำไมในดินต้องมีตุ่น..
ถ้าตัวตุ่นอยากจะบิน เป็นไปได้บ้างไหม..
ถ้านกอยากว่ายน้ำ ถ้าปลาอยากเดินย่ำ
จะทำ..เช่นไร..

น้ำผืนนิ่งเป็นระลอก..แก้วน้ำใสกระเซ็นกระฉอก..
ความเรียบง่ายสุขสงบ กลับจางหาย
ทำไมฝันไม่เป็นจริง ทำไมจริงไม่เป็นฝัน
ความสุขเหล่านั้นทำไมหายไป..

หัวใจ
เจ็บ/ชื่นฉ่ำ/เต้นรัว/เบาหวิว/แตกละเอียด/พองฟู
วนเวียน..เรื่อยไป
เมื่อไรจึงจะนิ่ง...นาน

My hard rain

My hard rain, I remember
Tears of sky, fall surrender
Cold and small, drops of water
Make me tremble

Umbrella has a holder
pair of boots,walk together
Drops of rain catch each other
Make me feel lonely

Sound of rain getting louder
It seems like last forever
The sky can't more darker
Make me feel scared

Wish the rain stop sooner
Wish the path clean and dryer
Wish the rainbow show its colour
Wish I can smile then,,

ใยแมงมุมใยนั้น ฉันเห็นมันซมซานเหลือทน

ใยแมงมุม เบาบาง แน่นเหนียว

เผลอพลั้ง หน่อยเดียว ขาดได้

หยาดน้ำ เกาะพราว ประกาย

ความตาย อยู่ที่ เดียวกัน

 

 

ประกาย สายน้ำ หยาดหยด

หลั่งรด จากฟ้า หรือนั่น

เกาะเกี่ยว เก็บกลุ่ม รวมกัน

ถ่วงพลัน ใยขาด กระจาย

 

 

แมลงน้อย ใจลอย มาติด

สิ้นคิด ทางรอด เหือดหาย

แห้งเหี่ยว เหือดสิ้น ตกตาย

เศษซาก ประปราย สายใย

 

 

ใยเหนียว เกี่ยวง่าย กลายขาด

ประหลาด แมงมุม สร้างได้

ถักทอ เล็กน้อย ค่อยไป

จนใหญ่ ที่เห็น เป็นมา

 

 

เพียงเผลอ พลาดพลั้ง ลืมคิด

ความผิด ยิ่งใหญ่ นักหนา

สายใย เรียงร้อย สร้างมา

กลับพา พินาศ พังลง

 

 

แมงมุม ตัวน้อย ไร้ทิศ

พินิจ คิดแล้ว พิศวง

สายใย พังสิ้น งวยงง

เหลือเพียง เศษผง สายใย

 

 

สร้างใหม่ ทุกครั้ง ทุกที

แมงมุม เจ้านี้ เหนื่อยไหม

สร้างพัง สร้างพัง เรื่อยไป

สร้างไป วุ่นวาย ไหมแมง

 

 

แมงน้อย ก็คอย แต่สร้าง

ไม่ทิ้ง รังร้าง ใจแกร่ง

สักวัน แมงมุม เหนื่อยแรง

คงแห้ง ติดตาย คาใย

Previous Older Entries

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.