เขียนเงียบๆ..

คาวโลหิตคละคลุ้ง นาสา
เสียงโอดคร่ำครวญพา โสตก้อง
แดดิ่นพล่านกายา หนีหลีก
เจ็บปวดร่างร่ำร้อง เกินแก้ เกินทน

ไม่รู้เป็นไรสิน่า เวลาหดหู่ อะไรแบบนี้จะวิ่งผ่านสมองมาเอง แทบไม่ได้คิดตกแต่งคำเลย แต่ไม่ใช่บทกวีจรรโลงใจ แต่ยิ่งอ่านยิ่งหดหู่ซะมากกว่า..
วันนี้คุณหมอมาทำความสะอาดแผลให้น้องหมาตามปกติ เหม็นคาวเลือดคลุ้งตามเคย แผลก้อนเนื้อที่ขาหลังที่ดูจะสภาพแย่ลงๆ เลือดหยดเวลาเดินไปไหนมาไหน ยิ่งฝนตกฟ้าร้อง น้องหมายิ่งกลัว มุดหัวซุกหัวซุนไปตามซอกหลืบ แผลก็ยิ่งถลอก พรุ่งนี้ผลตรวจชิ้นเนื้อจะออกมาแล้ว ว่าจะผ่าตัดเอาก้อนเนื้อออกได้มั้ย ภาวนาให้ผ่าได้ น้องหมาจะได้เลิกเจ็บทรมานอย่างนี้ แต่ใจหนึ่งก็ไม่อยากให้ผ่า เพราะเค้าแก่มากๆแล้ว อยู่มาตั้งแต่เราอยู่อนุบาล กลัววางยาแล้วเค้าไม่ฟื้นขึ้นมาอีกเลย …

2 ความเห็น (+add yours?)

  1. Khunsaran
    พ.ค. 16, 2010 @ 16:37:35

    เห้อ จะหมา หรือจะคน ก้อขอให้หายไวๆ ขอใช้คำเทอ get well soon

    ตอบกลับ

  2. Le temps
    พ.ค. 22, 2010 @ 16:01:49

    ขอให้หายดีเร็วๆนะคะ

    ตอบกลับ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: